Verhaal

Dit is het derde en laatste deel van mijn 'vakantie-trilogie'. Trouwe lezers hebben de afgelopen twee weken kunnen genieten van alle ellende die mij en mijn gezin is overkomen tijdens deze periode van pure ontspanning.


Het feit dat ik niet van vakanties hou heeft het drama, en daarmee hopelijk het leesplezier, nog eens extra opgestuwd. Naar aanleiding van mijn vorige column, deel twee van deze trilogie, kreeg ik meermaals de vraag of het allemaal wel echt gebeurd is. Bij deze, ja, het is allemaal echt gebeurd.


Alle klassieke verhalen bestaan uit drie delen, waarbij het laatste deel de apotheose vormt. De grote climax waarbij de held door het vuur van loutering gaat en sterker dan ooit uit de strijd komt.


Helaas moet ik jullie teleurstellen. Een held was ik al niet, hooguit een anti-held misschien, maar het sluitstuk van dit drieluik is er niet een van grote hoogte of dieptepunten.


Mijn dochtertje van acht maanden is niet meer ziek, de schroeiende hitte in Italië is een beetje bekoeld en alle schade die ik aan mijn vaders auto, en aan andere auto's, heb toegebracht wordt netjes door de verzekering afgehandeld.


Dus daar zitten we dan. In het prachtige Toscane. Lekker eten, veel zwemmen en flink bijslapen.

Dit is dus wat ze bedoelen met 'lekker op vakantie gaan'. Morgen beginnen we aan de lange reis naar huis en geloof het of niet, ik heb er geen zin in. Ik wil blijven.


Al deze plotselinge voorspoed brengt me bij een nieuw probleem. Ik heb geen verhaal. Waar moet ik het over hebben?


Dat de zonsondergang in Montepulciano zo ongelooflijk was? Dat het koor in het kerkje van Arezzo zo prachtig klonk? Dat het zo fijn is om eindelijk alle tijd en aandacht voor mijn vriendin en dochtertje te hebben?


Dat is geen verhaal. Dat is een ansichtkaart. Als het een film was zette je hem na vijf minuten al af. Een boek waarin alles goed gaat leg je na een hoofdstuk weg. Drama moeten we hebben.


Laat duidelijk zijn, ik ben blij dat het goed gaat en kalm is. Wie weet wil ik hierdoor volgend jaar nog een keer op vakantie. Maar de schrijver en cabaretier in mij zitten te vloeken en te morren. Saaie, zoete troep.


Dus laat na deze vakantie de ellende en tegenslagen maar weer komen. Geluk is stilstand en voorspoed is saai. Alles voor het verhaal.