Lucy32

Pasen. Feest van hoop en wederopstanding. Zalig als je gelooft. Ik heb meer met toeval. Maar afgelopen weekend gebeurde er iets waardoor ik begon te twijfelen. Zou er dan toch meer zijn tussen hemel en aarde?


Ik had met een fotograaf afgesproken om de promotiefoto te maken voor mijn eerste voorstelling. De posters en programmaboekjes voor het komende theaterseizoen worden voorzichtig gedrukt. Het theater wordt weer tot leven gewekt.


Mesthoop. Zo heet mijn voorstelling. Het leek de fotograaf een mooi idee als ik in een zwart leren jasje naast een koe in een wei zou staan. Vlakbij haar reet die dan flink onder de stront moest zitten. De natuur in haar volle glorie. 'En als die koe ook nog eens precies dán zou schijten...' mijmerde de fotograaf.


Ik kom uit Leveroy. Daar zijn koeien nooit ver weg. Ik wist meteen wie we hiervoor moesten hebben; de Spekboer. Uiteraard niet zijn werkelijke naam. Mijn broer en ik gaven hem ooit deze bijnaam toen we alle drie nog dorst hadden maar het café haar deuren sloot. Hij nodigde ons uit op zijn boerderij, dronken bier en hij bakte spek. Zo simpel kan het gaan.


Als enige van vijf zonen zag de Spekboer het zitten om het bedrijf van zijn ouders over te nemen en hij bestiert sindsdien in zijn eentje zo'n honderdtwintig koeien op de hei. Aan de boerderij zelf is nooit iets veranderd. Dat maakt het een prachtig decor voor onze foto.


Lucy 32 werd ons fotomodel. 'Des un mekkelikke', zei de Spekboer. Hij bond haar vast aan de trekker en plaatste haar precies waar de fotograaf haar wilde hebben. 'Ik zie de stront niet goed', zei deze beteuterd. De Spekboer twijfelde geen moment. Met een inseminatie-handschoen schepte hij wat uit de stal en smeerde het als Karel Appel uit op de bil van Lucy. 'Det spuit ich d'r straks waal aaf'. Zij liet zich alles welgevallen, duidelijk vertrouwd met haar hoeder.

Het was koud. Er stond een noordenwind. Na zo'n drie kwartier 'foto's schieten' werd de kou ons wat veel en Lucy ongeduldig. We twijfelden. Hebben we het?

'Allez, gank d'r nog eine kieër neave stoan,' zei de Spekboer.

En toen gebeurde het. Het wonder van Lucy 32. Een prachtige, heldere straal zeik klaterde neer. 'Laat gaan,' riep de fotograaf opgewonden, 'dit is het!'


Was het toeval of toonde zich hier een hogere macht? Ik twijfel.