Eindelijk

Krijgen wat je wil is een vreemd iets. Het moment dat wensen werkelijkheid worden houden dromen op te bestaan. 'Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren', schreef Elsschot al, dus ik had het kunnen weten.

Na maanden van stilstand en mijn vak niet kunnen uitoefenen kreeg ik ineens een aanvraag. Met flinke slagen om de arm weliswaar, maar toch was het een concrete uitnodiging met een datum en een tijdstip. Of ik een half uur wilde komen spelen op een festival. De lockdown heeft mij mentaal zodanig te grazen genomen dat ik uit bijgeloof de naam van het festival en de exacte datum hier niet durf te noemen, bang dat het vervliegt zodra ik het zeg.


Hier zat ik al maanden op te wachten. Een teken van leven. Het bestaat dus nog, het podium. Ook al werd me nadrukkelijk verteld dat het allemaal nog erg onzeker was, ik kon mijn geluk niet op. Het tijdperk van 'het vacuüm der gesloten theaters' is bijna gedaan. Het podium gloort aan het einde van de tunnel.


Mijn vuist balde zich en ik juichte met de verbetenheid van een tennisser die zich uit geslagen positie punt voor punt weer terug in de wedstrijd worstelt. Hier klampte ik me de hele donkere winter aan vast. Kippenvel trok als een triomftocht over mijn lijf. Iemand had ergens gedacht 'Martijn Crins, die moeten we hebben'.

Het was bij die gedachte dat de realiteit zich als een ijsbreker dwars door mijn dromen baande. 'Mijn god, ik moet optreden...hoe werkt dat ook alweer? Wat als ik het kwijt ben? Dat festival is veel te groot. Een half uur is veel te lang.'

Ineens herinnerde ik me de worsteling met teksten schrijven. De zenuwen voor het optreden. De kwetsbaarheid van in je eentje op een podium staan voor een publiek vol verwachtingen. De momenten van wanhoop als een optreden niet goed ging.

In de oersaaie maar veilige cocon van de lockdown was ik dat voor het gemak vergeten. Waar haalde ik het lef vandaan te denken dat ik iets te vertellen heb? Waarom doe ik mezelf deze achtbaan van onzekerheid iedere keer weer aan?


Dankzij het lood in mijn schoenen stond ik weer met beide voeten op de grond. Ik moet aan het werk. Me door alle praktische bezwaren heen worstelen om dromen om te zetten in daden.